Η άποψή μας για την προεπιλογή Ρεχάγκελ

Θεωρούμε ότι με βάση τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί με την προεπιλογή του Ότο Ρεχάγκελ η εθνική μας ομάδα «πονάει» σε δύο σημεία: Το πρώτο αφορά στη θέση του τερματοφύλακα. Ο Αλέξης Τζόρβας όπως δείχνουν τα πράγματα θα πάρει φανέλα βασικού και θα είναι ο κύριος υπερασπιστής της εστίας της εθνικής μας στο μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Φυσικά, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο του νεαρού τερματοφύλακα και το γεγονός ότι είχε μια γεμάτη σεζόν με τον Παναθηναϊκό φέτος με σημαντική προσφορά στην κατάκτηση του νταμπλ και στην αξιοπρόσεκτη πορεία στην Ευρώπη και το κυριότερο λιγοστά εώς ελάχιστα λάθη που στοίχισαν...γκολ. Από την άλλη όμως δεν πρέπει να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι ο Τζόρβας είναι ένας τερματοφύλακας που μόλις φέτος πήρε φανέλα βασικού στον Παναθηναϊκό, έχει λιγοστά παιχνίδια ως βασικός με τη φανέλα της εθνικής (αν και το δείγμα με την Ουκρανία οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ήταν θετικό) και το κυριότερο έχει λιγοστές εώς ελάχιστες παραστάσεις από μεγάλα παιχνίδια και μεγάλες διοργανώσεις. Το ζητούμενο είναι εάν ο Τζόρβας θα κάνει τη μεγάλη απόκρουση όταν η εθνική μας τη χρειαστεί, εάν θα δώσει ανάσες στην άμυνά μας με τις σωστές εξόδους του, εάν μπορεί με λίγα λόγια να δώσει στην ελληνική άμυνα αυτή την ασφάλεια και ηρεμία που προσέδιδε σε αρκετές εμφανίσεις του ο πολύπειρος...Νικοπολίδης. Γιατί το σίγουρο είναι ότι με αντιπάλους όπως η Αργεντινή η μετριότητα δεν αρκεί και όλοι οι παίκτες θα πρέπει να δώσουν το κάτι «παραπάνω» συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακά μας. Και αν για την απειρία του Τζόρβα και τη θέση του τερματοφύλακα δεν υπήρχαν και πολλά πράγματα να κάνει ο Ότο Ρεχάγκελ θεωρούμε ότι μπορούσε να τα πάει λίγο καλύτερα όσον αφορά στις επιλογές του για την επιθετική μας γραμμή. Η τετράδα Άγγελου Χαριστέα, Δημήτρη Σαλπιγγίδη, Φάνη Γκέκα και Γιώργου Σαμάρα έχει δοκιμαστεί κατά τη διάρκεια της παρουσίας της εθνικής μας στο Ευρωπαϊκό κύπελο (και όχι μόνο) και δυστυχώς...έχει αποτύχει παταγωδώς. Το σίγουρο είναι ότι οποιοσδήποτε από τους παίκτες αυτούς ξεκινήσει στη βασική ενδεκάδα, ή οποιοσδήποτε συνδυασμός παικτών από την τετράδα αυτή συμπεριλαμβανομένης και της πιθανότητας να αγωνιστούν και οι τέσσερις μαζί, η εθνική μας δεν έχει το εύκολο γκολ. Και αν η απειρία του Τζόρβα μπορεί να καλυφθεί από την πολύ καλά στελεχωμένη αμυντική μας γραμμή (ή καλύτερα ίσως και να διαψευστούμε αφού όπως ήδη είπαμε το δείγμα του Τζόρβα σε μεγάλες διοργανώσεις είναι μικρό), το ερώτημα σχετικά με το ποιος θα καταφέρ(ν)ει να ρίξ(χν)ει το τόπι στα αντίπαλα δίκτυα (με την πιθανότητα να διαψευστούμε πολύ μικρή αφού το δείγμα της επιθετικής μας γραμμής είναι πολύ μεγάλο) φαντάζει βασανιστικό. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί φυσικά να είναι ο...Παντελής Καπετάνος. Για να μην τα πολυλογούμε θεωρούμε ότι ο Ότο Ρεχάγκελ υπέπεσε σε ολίσθημα με το να μην συμπεριλάβει στη βασική 25άδα (και γιατί όχι βασική 23άδα) της αποστολής της εθνικής μας τον Κώστα Μήτρογλου. Το ομορφόπαιδο από την Καβάλα έχει αποδείξει στη φετινό σεζόν με τον Ολυμπιακό ότι έχει το γκολ όσο λίγοι Έλληνες ποδοσφαιριστές, σκοράρει με όλους τους τρόπους, ενώ έχει το τσαμπουκά να μπει στο παιχνίδι ως αλλαγή και να δώσει λύσεις στο σκοράρισμα (βλέπε για παράδειγμα παιχνίδι με Bordeaux για το Champion’s League). Θεωρούμε ότι αν και άπειρος έιχε μια θέση στις βασικές επιλογές του Ότο Ρεχάγκελ για το μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής και ότι έχει πολλά να προσφέρει (πολύ περισσότερα από τον Καπετάνο σίγουρα) στην εθνική μας ομάδα αφού με τις φετινές εμφανίσεις του με τον Ολυμπιακό σε Ελλάδα και Ευρώπη έχει αποδείξει ότι δε «μασάει».
Εν κατακλείδι θα θέλαμε να ευχηθούμε στην εθνική μας ομάδα κάθε «επιτυχία» στις υποχρεώσεις της στο μουντιάλ με την ελπίδα ότι θα έχει μια αξιοπρεπή παρουσία στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής και γιατί όχι...θα μας ταξιδεύσει για ακόμη μια φορά πιο μακριά απ’ ότι περιμένουμε.